พรุ่งนี้เช้าี้ต้องบินไป Fargo แล้ว รู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะผมยังไม่เคยขึ้นเครื่องบินและเดินทางไกลขนาดนี้ แต่เมื่่อมาถึงจุดนี้แล้วก็ต้องลุยให้มันสุดๆ กลัวอยู่อย่างเดียวงคือกลัวขึ้นเครื่องไม่ถูก ขนาดอยู่เมืองไทยยังขึ้นรถเมล์ผิดสายเป็นประจำ มาลุ้นสิว่าการเดินทางของผมคราวนี้จะเป็นอย่างไร เมื่อถึงที่ปลอดภัยแล้วจะมาอัพบลอกทันที ต้องมีเรื่องสนุกตื่นเต้นมาเล่าแน่นอน
เฝ้ารอ Features นี้มานานแล้ว ในที่สุด Blogger.com ก็สามารถแทรก Adsense ระหว่างบทความได้เสียที ซึ่งเชื่อกันว่าจะทำให้โฆษณาดูกลมกลืนกับเนื้อหามากขึ้น ซึ่งนำมาสู่ยอดการคลิกโฆษณาที่สูงขึ้นนั่นเอง วิธีการปรับแต่งก็แสนง่ายดาย สำหรับผู้ที่ใช้ Blogger.com อยู่แล้วคงทำตามได้ไม่ยาก คือ ไปที่ Template คลิก Page Elements เลือก Edit ของ Blog Posts สังเกตุตรงล่างๆ ให้เช็ค Show Ads Between Posts โดยเราจะสามารถเลือกรูปแบบและสีของ Ads ได้ตามใจชอบ จากนั้นก็ Save Changes โดยจะแสดงได้เฉพาะ Ads unit เท่านั้น ส่วน Search box และ Referrals ยังไม่สามารถใช้ได้ขณะนี้
อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม ที่นี่
phpBB มี mods ตัวหนึ่งชื่อ Inline Banner Ad ที่สามารถแสดง ads ต่างๆ แทรกระหว่าง post ของแต่ละกระทู้ได้ ซึ่งจะทำให้ ads ที่แสดงดูกลมกลืนกับเนื้อหาของแต่ละกระทู้ และ mods ตัวนี้แสดง ads ได้ไม่จำกัด ไม่ว่าจะเป็น Google AdSense, Yahoo! Ads หรือ Affiliate ต่างๆ
วิธีติดตั้ง
ในที่นี้ผมจะเสนอวิธีติดตั้งโดยใช้ EasyMOD เพราะสะดวกและไม่เสี่ยงต่อข้อมูลสูญหาย อ่านวิธีการติดตั้ง EasyMOD ได้ที่นี่ จากนั้นทำตามขั้นตอนต่อไปนี้ (เพื่อความปลอดภัยโปรดสำรองฐานข้อมูลและไฟล์ไว้ก่อน)
การติดตั้ง inline_banner_ad เป็นอันสมบูรณ์
วิธีการใช้งาน
ไปที่ Administration Panel–>Ad Management จะเห็นเมนูย่อยอยู่ 2 เมนู คือ
นี่เป็นเพียงบทสรุปคร่าวๆ ขาดตกส่วนไหน คอมเมนต์เข้ามาครับ ยินดีให้ความช่วยเหลือครับ
มีคนเคยบอกไว้ว่า
การคว้าดาว ถึงแม้จะพลาด ก็ยังได้สัมผัสสะเก็ดดาว
แล้วทำไมตัวเรานั้น เอื้อมไม่ถึงแม้เพียงสะเก็ดดาว
เดือนนี้เป็นเดือนที่ผมรู้สึกสับสนที่สุด เพราะต้องเตรียมตัวเดินทางไกล แต่เอกสารการขอ visa ยังไม่พร้อมทำให้ผมยังไม่ได้ visa เลยทั้งที่จะต้องเดินทางไปวันที่ 1 กันยายน นี้แล้ว ผมใช้เวลาตั้งแต่ต้นเดือนรวบรวมเอกสารที่จำเป็น ตอนนี้ผมก็ได้เอกสารครบแล้ว ผมนัดสัมภาษณ์ visa วันที่ 22 สิงหาคมน ี้ที่สถานทูตเชียงใหม่ เพราะบ้านเกิดอยู่ในเขต 15 จังหวัดภาคเหนือ แต่ที่จริงแล้วตารางนัดในกรุงเทพฯ มันเต็มต่างหาก ผมไม่มั่นใจเลยว่า ผมจะสอบ visa ผ่านหรือไม่ ยิ่งคิดผมยิ่งสับสนว้าวุ่นใจนักหนักเข้าไปใหญ่ การต้องจากบ้านไปนั้นทำให้ผมใจสั่นๆ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
รูปห้องรกๆ ที่เห็นอยู่นี้ไม่ใช่ห้องใครที่ไหนหรอกครับ เป็นห้องของผมเอง แล้วนึกยังไงถึงอยากโชว์ห้องรกๆ คิดว่ามันเท่ห์นักหรือ อ้าว… ไม่เท่ห์ได้ไง ใครจะมีห้องรกยิ่งกว่ารังหนูกว่านี้อีกไหม
ผมเป็นคนชอบใช้ชีวิตง่ายๆ แบบ Simple ๆ กินง่าย นอนง่าย (จนกลายเป็นคนมักง่าย เอ๊ยไม่ใช่!) วันๆ หนึ่งผมอยู่ห้องตัวเองไม่เกิน 8 ชั่วโมง หรือบางทีไม่กลับห้องเลยก็มี เหมือนว่าเช่าห้องเอาไว้นอนกับอาบน้ำแค่นั้น ห้องมันก็เลยดูรกๆ เพราะเจ้าของห้องไม่ยอมปัดกวาดมันซะบ้างเล้ย บางทีผมยังตกใจเลย ว่านี่มันห้องของเราจริงหรือเนี่ย
ผมก็เป็นคนโสดทั่วไป เที่ยวเล่น สนุกสนานไปวันๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีคนมาคอยจัดห้องให้เสียที ก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นต่อ…ไปอย่างนี้ก่อนอ่ะนะ
วันหยุดปลายสัปดาห์ 11-13 สิงหาคม 50 นี้ เห็นทีต้องกลับไปเยี่ยมบ้านบ้างแล้ว เป็นเวลากว่า 6-7 เดือนแล้วที่ไม่ได้กลับบ้านเกิด เพราะผมกลับบ้านครั้งสุดท้ายก็ตอนปีใหม่ที่ผ่านมา ผมเป็นคนจังหวัดอุตรดิตถ์ พอตั้งแต่จบ ม.ปลาย ก็กลายเป็นเด็กมหาลัย ผมก็ติดปีกโบยบินออกรัง เหมือนนกน้อยที่เพิ่งปีกกล้าขาแข้ง สนุกสนานไปกับสิ่งต่า่งๆ มากมาย จนรู้สึกห่างเหินจากพ่อแม่มาก ผมเพิ่งรู้ว่าที่จริงพ่อแม่เป็นห่วงเราทุกฝีก้าว คือเมื่อตอนที่ผมทำมือถือหาย พ่อแม่ติดต่อไม่ได้ แต่ผมไม่ได้โทรกลับไปบอกพ่อกับแม่ คิดว่าคงไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยโทรก็ได้ ปรากฎว่าวันรุ่งเช้าต่อมา พ่อกับแม่มาเรียกถึงหอแต่เช้า โดยที่ผมยังไม่ทันตั้งตัวเลย เป็นเพราะพ่อแม่เป็นห่วงเรามาก คิดว่าอาจจะต้องเกิดเรื่องร้ายกับเรา สุดท้ายเราก็เป็นเด็กน้อยของพ่อแม่อยู่เหมือนเดิม
ตอนมาอยู่กรุงเทพฯ ใหม่ๆ เมื่อวันหยุดยาวสักวันหนึ่งนี่แหละ ผมตั้งใจจะกลับบ้าน จองตั๋วล่วงหน้าไว้เสร็จสรรพ รถออกประมาณ สองทุ่มครึ่ง ผมก็เตรีมตัวออกจากห้องหกโมงเย็น กะเวลาเผื่อรถติด ผมยืืนอยู่ข้างทางโบกแทกซี่เกือบเป็นชั่วโมง แทกซี่เกือบทุกคันมีผู้โดยสารแล้วทั้งนั้น พอเจอคันว่างแล้วผมบอกว่าไปส่งที่หมอชิดเท่านั้นแหละ แทกซี่ทุกคันโบกมือบายๆ เพราะรถติดมาก ไม่อยากไปส่งผู้โดยสาร มันเสียเวลาทำมาหากินของเขานักหรือไงผมไม่ทราบ ผมเลยตัดสินใจขึ้นรถเมล์ แต่ปรากฎว่าการจราจรเป็นอัมพาฒ เนื่องจากทุกคนต่างพร้อมใจพากันไหลเข้าขนส่งหมอชิด อย่างไม่ต้องนัดหมาย กว่าผมจะถึงหมอชิตก็ใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง โชคร้ายกว่านั้นรถทัวร์ดันออกตรงเวลา ทั้งที่ปกติก็ชอบออกสายประจำ เลยไม่ได้กลับบ้าน หิ้วกระเป๋าคอตกเดินกลับห้อง เลยนั่งเซ็งอยู่คนเดียว
แต่คราวนี้ผมเตรียมตัวดี หวังว่าคงได้กลับบ้านเสียที
Subscribe to my blog using RSS